Morgen vertrek ik terug naar België.

En als ik heel eerlijk ben voelt het dubbel.

Toen ik bijna een maand geleden in Calpe aankwam, had ik stiekem gehoopt dat ik hier iets zou terugvinden.

Dat het verdriet zachter zou worden. Dat ik mezelf terug zou voelen. Dat sommige antwoorden vanzelf zouden komen.

Maar die kwamen niet.

Sommige dagen lijkt het zelfs alsof ik haar nog harder mis dan toen ik aankwam.

En toch…

Als ik terugkijk op de voorbije weken, zie ik veel meer dan alleen dat.

Ik zag de zon opkomen boven de Middellandse Zee.

Ik wandelde langs plekken waar ik al tientallen keren was geweest, maar die deze keer anders voelden.

Ik kocht mijn eerste drone, net voor ik naar Calpe vertrok.
Ik vloog en maakte fouten. Instellingen die fout stonden. Te snel gevlogen. Dan weer te traag.
Deze morgen werd ik zelfs vriendelijk aan de grond gehouden door de politie.
Maar elke dag leerde ik iets bij.

Ik ontdekte dat een beeld veel mooier wordt wanneer je durft te vertragen.

Niet alleen met een drone. Ook in het leven.

Ik reed met mijn mountainbike door de bergen. Soms zwoegen en zweten.

Ik zwom in de zee. Ik ging jetskiën. Suppen. Kajakken.

Ik dronk koffie op terrasjes. Ging lekker ontbijten met zicht op zee.

Ik genoot van de kleine dingen die ik thuis zo vaak vergeet op te merken.

Ik schreef. Ja. Eindelijk.

Voor het eerst in lange tijd schreef ik niet zomaar losse gedachten.

Ik begon aan mijn boek.

Een boek waarvan ik nog geen idee heb hoe het zal eindigen, maar waarvan ik wel weet dat het geschreven moet worden.

Ik werkte aan Árbol.

Niet alleen aan een huis.

Maar aan een droom.

Een plek waar mensen even mogen vertragen.
Waar niets moet.
Waar natuur, rust en eenvoud opnieuw belangrijk worden.

En ergens onderweg ontmoette ik een dronepiloot.

Hij leerde me de wind lezen.

Niet zomaar opstijgen.

Eerst kijken. Voelen. Observeren.

Want boven in de lucht kun je de wind niet veranderen.

Je kunt alleen leren begrijpen wat hij doet.

En plots besefte ik…

Misschien geldt dat niet alleen voor vliegen.

Misschien moet ik niet alleen de wind boven de zee leren lezen.

Misschien moet ik ook de wind in mezelf leren lezen.

Want ook daar is het niet elke dag hetzelfde.

Soms is het rustig. Soms lijkt alles even stil.

En dan, zonder waarschuwing, steekt de wind weer op.

Verdriet.

Gemis.

Twijfel.

Ik heb deze maand geleerd dat een mooie plek verdriet niet laat verdwijnen.

Dat je iemand nog altijd intens kunt missen terwijl de zon schijnt.

Dat je niet hoeft te liegen tegen jezelf door te zeggen dat alles goed gaat.

Maar ik heb ook iets anders geleerd.

Ik heb geleerd dat je kunt blijven creëren terwijl je hart pijn doet.

Dat je nieuwe dingen kunt leren, ook wanneer je denkt dat je vastzit.

Dat je jezelf niet volledig kwijt bent, zelfs wanneer het zo voelt.

Ik ontdekte ook iets wat ik eigenlijk al langer wist.

Dat ik altijd op zoek ben naar “nog”.

Nog één wandeling.

Nog één zonsopgang.

Nog één dronebeeld.

Nog één uitstap.

Alsof ik bang ben iets te missen.

Terwijl ik eigenlijk op zoek ben naar iets veel eenvoudigers.

Rust.

Veiligheid.

Thuiskomen.

En misschien is dat wel de grootste les van deze maand.

Niet dat ik “genezen” ben.

Niet dat ik niemand meer mis.

Wel dat ik mezelf stilaan leer dragen.

Dat ik niet hoef te wachten tot alle wind is gaan liggen om verder te leven.

Dat ik ook mag blijven staan wanneer het waait.

Morgen vertrek ik terug naar België.

Niet met alle antwoorden.

Maar wel met duizenden beelden.

Met een boek dat eindelijk begonnen is.

Met nieuwe dromen voor Árbol.

Met een drone die me de wereld anders heeft leren bekijken.

En vooral…

met het besef dat thuiskomen misschien niet altijd een plaats is.

Misschien is thuiskomen het moment waarop je ontdekt dat je, ondanks alles, jezelf niet bent kwijtgeraakt.

En dat neem ik mee.

Naar België.

Naar Árbol.

En naar alles wat nog mag komen. 🤍