Ik vertrok op 27 juni naar Calpe met één duidelijke afspraak met mezelf: deze maand zou ik ook werken.

Geen dagen van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat. Geen overvolle agenda. Maar ik zou eindelijk de tijd nemen voor dingen waar ik thuis nooit aan toe kom.

En toch… deze maand zou ook écht vakantie zijn. Ik wilde wandelen, fietsen, genieten van de natuur en gewoon leven. Niet voortdurend bezig zijn met wat er nog op mijn to-do lijst stond.

Ik had twee duidelijke doelen.

Ik wilde een richting bepalen voor Árbol. Waar wil ik naartoe? Waar wil ik me de komende jaren op focussen?

En ik wilde eindelijk beginnen aan mijn boek. Een verhaal dat al meer dan tien jaar in mijn hoofd zit, maar waar ik nooit aan begon. Niet omdat ik het niet wilde. Wel omdat ik nooit de tijd vond. Of de rust. En eerlijk? Omdat ik bang was om halverwege op te geven.

Op 15 juni was ik eraan begonnen. Elke dag schreef ik dertig minuten. Dat was mijn afspraak met mezelf. Ik wist dat ik gemiddeld drie à vier pagina’s per dag schreef. Mijn doel was honderd pagina’s tegen het einde van de maand.

Ik kwam thuis met tweehonderd. Dat had ik zelf nooit verwacht.

De eerste negen dagen was ik alleen in het huis. Dat voelde soms confronterend. Het is een groot huis, met zes kamers en plaats voor twaalf personen. Er hangen herinneringen. En het verdriet overviel me af en toe.

Maar tegelijk gaf die stilte me iets wat ik thuis zelden vind: ruimte.

Ruimte om na te denken. Ruimte om te schrijven. Ruimte om gewoon even niets te moeten.

Tussen het schrijven door trok ik er vaak op uit. Ik liep opnieuw tien kilometer zonder pijn, iets wat een jaar eerder nog onmogelijk leek. Ik ontdekte de bergen rond Calpe met een e-mountainbike en werd er zo enthousiast van dat ik er uiteindelijk zelf één kocht. Af en toe nam ik ook mijn drone mee om Calpe vanuit een ander perspectief te bekijken. Ook dat hoorde voor mij bij die maand: creëren, ontdekken en opnieuw geïnspireerd thuiskomen.

Die afwisseling tussen werken, bewegen en buiten zijn gaf me elke dag opnieuw energie.

Wat me misschien nog het meest verraste, was hoe gemakkelijk ik daar mijn laptop kon dichtklappen.

Thuis is er altijd wel iets dat aandacht vraagt. Een e-mail. Een telefoontje. Een taak die nog moet gebeuren.

In Árbol en Calpe lijkt dat allemaal even naar de achtergrond te verdwijnen.

Na een paar uur werken wandel je naar het ecologisch pad, op amper vijf minuten van het huis. Of je gaat even naar Playa de la Fossa of Playa del Arenal-Bol, het strand aan de andere kant van Calpe. Met gezellige terrasjes als je daar zin in hebt. Je komt terug, zet je opnieuw achter je laptop en merkt dat je weer focus hebt.

Niet omdat je harder werkt.

Maar omdat je hoofd rustiger is.

Misschien is dat wel het grootste verschil tussen thuiswerken en een workation.

Je werkt niet méér.

Je werkt anders.

Met meer rust. Meer focus. En vooral met ruimte voor de dingen die écht belangrijk zijn.

En misschien is dat uiteindelijk ook de grootste luxe die een workation kan geven.

Niet meer tijd. Wel meer ruimte.