mijn verhaal
Soms voelt het alsof het leven beslist om alles tegelijk op te ruimen.
Niet zachtjes. Niet stap voor stap.
Maar ineens.
Mensen verdwijnen. Rollen veranderen.
In mijn werk. In mijn leven.
Dingen waar ik op bouwde, waar ik op rekende zijn er plots niet meer.
En ergens weet je: dit hoort bij het leven. Maar dat maakt het niet minder intens.
De voorbije periode voelde het alsof alles tegelijk verschoof.
Mensen die weggaan. Situaties die veranderen.
En ik… die bleef staan.
Want dat moest wel.
Je kan niet anders.
En dat is een vreemd gevoel. Alsof je even niet meer weet waar je hoort.
Of wat nog echt is.
Je probeert vooruit te kijken. Oplossingen te zoeken. Alles terug op orde te krijgen.
Maar ergens diep vanbinnen weet je dat dit geen moment is om te fixen.
Maar om te voelen.
Ik heb altijd willen fixen. Willen redden.
Eerlijk… daarmee stoppen is niet makkelijk.
Want in de stilte en in de leegte, kom je jezelf tegen.
Zonder afleiding. Zonder ruis. Alleen jij.
Niet de rollen die je hebt. Niet het werk zoals het was.
Niet de mensen die er altijd waren. Maar gewoon… jij.
Maar stilte kan soms zo oorverdovend zijn.
En misschien is dat net waar iets verschuift.
Niet omdat alles duidelijk wordt maar omdat je voelt dat je het niet meer buiten jezelf moet zoeken.
Dat wat blijft al in jou zit.
Hoe onzeker het ook voelt. Of hoe stil het soms is.
Ergens zit daar ook ruimte. Ruimte om opnieuw te kiezen.
Ruimte om dichter bij jezelf te komen. En om te voelen wat nog klopt.
En wat niet meer.
Misschien is dat wat deze periode mij leert. Niet alles meteen begrijpen. Niet alles oplossen.
Maar gewoon even blijven in dat stuk waar nog niets vastligt.
Tabula rasa.
En ergens…Heel zacht, groeit daar ook vertrouwen dat wat blijft genoeg is.
Om opnieuw te beginnen.
En om alles opnieuw vorm te geven.
Blijf verbonden
Laat onderaan deze pagina je e-mailadres achter en ontvang verhalen, producten en inspiratie vol liefde.