Er kwam een moment waarop mijn lichaam stop zei.

Alleen… ik deed dat niet.

Ik werd geopereerd. 1,2,3,4,5 keer.
Maar echt stil staan deed ik nooit.

Ik ging door.
Op wilskracht.
Altijd.

Niet willen opgeven.
Niet willen falen.

Alsof ik alles kon blijven dragen,
als ik maar bleef bewegen.

Een maand na mijn laatste operatie vertrok ik naar Mexico.

Alleen.
Alsof afstand nemen hetzelfde was als rust nemen.

Maar dat was het niet.

Ondanks afraden van de specialist moest ik gaan.

Van mezelf.

Fysiek ging ik door.
Mentaal ook.
Emotioneel misschien nog het meest.

Ik bleef vooruit gaan,
zonder echt stil te staan bij wat er gebeurde.

Tot mijn lichaam opnieuw signalen gaf.
En opnieuw.
En opnieuw.

Maar luisteren deed ik dus niet.

Ik bleef doorgaan.

Tot het niet meer ging.

Tot mijn lichaam me verplichtte
om te stoppen.

Maar dat deed ik dus niet.

Ik begon te voelen
hoe ver ik eigenlijk van mezelf was geraakt.