Laat ons eerlijk zijn…
En van nul beginnen.

Hoe bouw je je leven opnieuw op als al je dromen aan diggelen liggen?

De laatste tijd ging ik met Árbol alle kanten op.

Vandaag focus op verhuur.
Dan weer Amatista verbouwen.
Kruiden.
Jesmoniet.
Fietsen.
Hiken.
Mijn actioncam installeren.
Dronebeelden maken.
Schrijven.
Elke dag een nieuw idee. Alsof het volgende project eindelijk rust zou brengen.

Vandaag dit.
Morgen weer iets helemaal anders.

Iedereen had goedbedoelde adviezen.
Ik probeerde alles tegelijk. Nieuwe ideeën. Een nieuwe website. Nieuwe plannen. Nieuwe projecten. Alsof ik mijn leven opnieuw kon opbouwen door gewoon nóg harder te werken.
Dan kwam er ook nog het idee om een retreat te organiseren. Nog iets erbij. Nog iets om aan te werken. Nog iets om bezig te zijn.
Ik stopte alles vol.
Niet nadenken, Ine. Doorgaan. Want ja, dat kon ze.
Op wilskracht. Volle kracht vooruit.

Maar eigenlijk wist ik zelf niet meer waar ik naartoe wilde.

Ik wou geen mensen om me heen.

Ik vluchtte. 

Drie weken geleden begon ik eindelijk aan mijn boek.

Ja… eindelijk. Want het is iets dat ik al jaren wil doen. Alleen was het moment nooit daar. Geen tijd. Waar moest ik starten? Wanneer moest ik dat nog doen? Ik had nu al geen tijd.
Maar ik begon. Zonder te weten wat het met me zou doen.

Drie weken geleden, op 15 juni, maakte ik een lijst met alle thema’s. Die lijst alleen al telde twintig pagina’s. En dat was alleen nog maar de blauwdruk van het boek.
Eerlijk?
Het is confronterend.

Want tijdens het schrijven besefte ik dat ik al die tijd op zoek was.
Naar rust.
Naar richting.
Naar mezelf.
Naar thuis.
En misschien besefte ik voor het eerst dat je een nieuw leven niet kunt opbouwen zolang je blijft weglopen van wat je voelt.

Ik schrijf elke dag dertig minuten. Soms iets langer. Maar nooit langer dan een uur. Niet omdat ik niet meer wil schrijven, maar omdat het veel losmaakt. Meer dan ik had verwacht.

Dus… laat ons opnieuw beginnen. Vandaag.

Met vallen en opstaan.

Want niet alles wat je op Instagram ziet, is rozengeur en maneschijn. 

Soms is het gewoon… blijven doorgaan.

Árbol is geen perfect verhaal.

Het is een verhaal van vallen.
Opstaan.
Zoeken.
Twijfelen.
En telkens opnieuw beginnen.

Misschien herken jij jezelf daar ook wel een beetje in.
Wandel je mee?