De afgelopen jaren heeft mijn lichaam me meer dan eens stilgelegd.

Niet omdat ik dat wou.
Maar omdat het gewoon niet anders kon.

Operaties.
Pijn.
Grenzen waar ik niet over kon.

En toch bleef ik doorgaan.
Zoals ik dat altijd doe.

Werken.
Plannen maken.
Blijven bewegen, ook al ging het eigenlijk niet meer.

Tot mijn lichaam echt zei: nu is het genoeg.

Sinds september ben ik terug begonnen.

Niet zoals vroeger.
Niet om beter te worden.
Niet om mezelf te bewijzen dat ik het nog kan.

Maar gewoon…
om terug te voelen wat er wél kan.

Eerst wandelen.

Kleine afstanden.
Zonder doel.

Gewoon buiten zijn.

Daarna af en toe eens lopen.

Voorzichtig.
Zoekend. Soms twee stappen vooruit. 
Dan weer drie achteruit.

Ondertussen train ik voor mijn eerste trail in mei.
Een hike in de Ardennen in juni.
En 42 km in Antwerpen in september.
Dingen die een tijd geleden heel ver weg leken.

En toch voelt het anders dan vroeger.

Want ergens zou het logischer zijn om te fietsen.

In Calpe.
Tussen de wielrenners.

Snelheid.
Presteren.
Doorgaan.

Maar ik merk dat ik daar nu geen nood aan heb.

Ik wil dichter bij de natuur zijn.

Meer voelen.
Minder duwen.

Wandelen brengt me terug naar mezelf.
Het is zachter.
Maar daarom niet minder sterk.

Echte kracht zit niet altijd in doorgaan.

Soms zit ze in vertragen.
In luisteren.
In kiezen voor wat je op dat moment nodig hebt.

En misschien is dat ook wat Árbol voor mij geworden is.

Geen plek om te moeten.
Maar een plek waar je mag landen.
Waar je mag wandelen.
Waar je even terugkomt bij jezelf.

Misschien is dat ook wat hier stilaan aan het ontstaan is.
Momenten waarin we samen vertragen.
Wandelen.
Even weg uit het moeten.

Geen grote plannen.
Geen druk.
Gewoon buiten zijn
en terug wat rust vinden.