Ik heb hier nooit eerder over geschreven.
Als je dicht bij me staat, weet je wat ik denk. Wat ik voel. Wat ik geloof.

Als je Árbol al een tijdje volgt, weet je dat ik het vaak over magische momenten heb. Veel foto’s en video’s gaan over magie.

Voor velen is magie te zweverig. Te spiritueel. Niet tastbaar genoeg.

Maar ik heb altijd in magie geloofd.

Toen ik twintig was, volgde ik mijn eerste retreat. Over energie, chakra’s, spirituele ontwikkeling. Coaching. De archetypes in jezelf. De wet van aantrekking. En zoveel meer.

Ik verslond boeken. Ik wou alles weten. Alles lezen wat er te vinden was.
Het boek Bestellingen bij het universum heeft zoveel veranderd voor mij.

Ik heb het de afgelopen drieëntwintig jaar verschillende keren gelezen.

Alles wat ik ben. Alles wat ik heb. Ik heb niets zomaar gekregen. Ik heb er ook voor gewerkt. Er dingen voor opgegeven. Gevallen en weer opgestaan.

Maar ik heb alles eerst gewenst.

Ik schreef het uit.
Ik hing beelden op een vision board.
Ik droomde het eerst.
Ik vroeg mezelf af wat ik écht wilde.

En zoveel is uitgekomen.

Door te blijven dromen.
Door los te laten.
En door te blijven gaan.

Dat meisje van magie… dat meisje is er nog altijd.

Soms wat ondergesneeuwd.
Soms vergeten.
Door de drukte van alledag.
Door stress, verdriet of een gebroken hart.

Maar magie… die is er nog altijd.

Als ik vanmorgen ga lopen, uit mijn hoofd kom en rond me heen kijk, zie ik paarse klokjes. Welke bloem het is weet ik niet. Maar ik heb ze hier nog nooit gezien. Enkele meters verder staan gele minuscule bloempjes die ik nog nooit eerder opmerkte.

Ik loop hier al weken.

Alsof ze pas zichtbaar worden wanneer ik opnieuw kijk. Ogen open.

Of het vogeltje dat naast me blijft zitten terwijl ik heide plant. Dat me gewoon aankijkt. En stil blijft zitten terwijl tranen over mijn gezicht stromen.

En dan weet ik…

Dit is niet zomaar.

Amatista. Het appartement dat ineens in oktober verschijnt.

Ik wilde altijd daar, op die plek in Calpe, een appartement. Vlak bij zee.

En dan ineens, als bij toeval, komt mijn vader naar me toe.

Tom verkoopt zijn appartement. Dáár. Exact op die locatie.

Diezelfde dag gaan we kijken. Twee dagen later is Amatista van mij.

Ik beslis om het te verbouwen. Tom kent iemand die dat wil doen.

Zes maanden later is Amatista helemaal verbouwd.

Exact zoals ik het in mijn hoofd had.

Wat ik wens, komt vaak uit.

En als iets écht niet klopt of niet goed voelt, zorgt het leven er vaak zelf voor dat het niet gebeurt.

Niet altijd zonder slag of stoot.
Soms met veel tranen.
Soms met een gebroken hart.

Maar zelfs daarin zit achteraf vaak betekenis.

Zoveel van wat er in mijn leven gebeurd is, voelt als magie.
Niet iedereen ziet het zo.
Maar ik wel.

Ik was ervan overtuigd dat ik tickets van Celine Dion zou hebben. Drie minuten voor alles online sloot, lukte het me.

Ik voelde: wacht op het juiste moment, Ine.

Van Árbol, kruidenmiddeltjes maken en de kracht van de natuur die geneest, droom ik al van sinds ik nog op de lagere school zat.
Van een huis in Spanje ook.

Een appartement aan zee zette ik op mijn vision board toen ik twintig was.

Dat meisje van magie… dat meisje van de love story… die éne liefde voor altijd… dat was er altijd al.

Soms gaat alles met een omweg.
Soms loopt niet alles zoals je hoopt. Of wenst.

Maar ik geloof nog altijd dat alles gebeurt met een reden.

Ook al begrijp ik soms in de verste verte niet waarom.
Of hoe.
Of waarom iets eerst pijn moet doen voor het duidelijk wordt.

Dan denk ik:

Ooit zal ik het wel begrijpen.
Ook al is dat vandaag nog niet zo.