Maar in mij… zat vooral pijn.
Fysiek.
En alles wat er nog speelde van ervoor.
Ik wilde eigenlijk maar één ding.
Daar zijn…
met haar.
We hadden dit samen moeten doen.
Niet ik daar.
En zij thuis.
Dat klopte niet.

De laatste dag ben ik niet meer mee gegaan.

Ik ben gaan wandelen.
Op het strand vlakbij.
Veel wind.
Hoge golven.
Alsof alles weg moest.

In mijn linkerzak zaten drie groene kristallen stenen
die we op de eerste dag van het walvisretreat hadden gekregen.

Ik was er klaar mee.
Met de pijn.
Met de struggle.

Met alles wat ik nog meedroeg.
En ik riep:
los het alsjeblieft op.

Ik gooide één van de stenen in de zee.
Zo ver ik kon.
En ik liep verder.

Na een tijdje draaide ik terug.
En tot op de dag van vandaag kan ik nog altijd niet geloven wat ik zag.
Weinig mensen geloven me.

Op exact dezelfde plek zwom een walvis.
Op amper tien meter van het strand kwam hij naar boven.
Ik stond daar met nog twee mensen.

En we zeiden niets.
We keken gewoon.
Hier hadden we geen woorden voor.

En de tranen stroomden.
Tot op vandaag voelt dat moment als magie.

Alsof die walvis iets kwam halen.
Iets wat ik zelf niet meer kon dragen.
Ik vraag me nog vaak af
wat de les was van die reis.
Waarom ik daar moest zijn.
Niet om te bewijzen dat ik dingen alleen kon.
Want dat kon ik al.
Misschien net omgekeerd.
Dat ik het niet alleen had moeten doen.
Dat je soms keuzes maakt
die niet kloppen.

Dat je doorgaat.
Omdat je denkt dat het moet.
Terwijl je eigenlijk gewoon…
iemand nodig hebt.

Wat ik daar het meeste voelde,
was niet alleen de magie.
Maar het gemis.
En dat is iets wat blijft.
Ik heb gemist.
Pijn gehad.
En ik had er zelf voor gekozen.

En toch…
als ik eraan terugdenk,
blijft er één gevoel hangen.
Dat ik ooit terug wil.
Niet alleen.
Maar samen.
Want het was…
écht magie.

En ik weet…
Als ze naast me staat.
Ze zou het geweldig vinden.