Ik zie ons al wandelen.
In stilte.
Langs het pad naar de zee.
De zon zakt zacht.
De lucht wordt lichter. En rustiger.
En je ziet het rode, groene, gele erdoorheen.
Zoals je dat alleen maar hier ziet in Calpe.
We dragen geen haast.
Alleen onszelf.
We moeten nergens zijn vandaag.
Niemand die iets vraagt van ons.
Geen to do op onze lijst.
Alleen maar dit moment.
Zoals met de kristallen…
is dit niet iets wat je moet begrijpen.
Je voelt het.
We nemen enkele instrumenten mee.
Je moet er niet voor gestudeerd hebben.
Je hoeft hier geen muziekopleiding voor hebben gevolgd.
Gewoon jouw gevoel.
En meegaan.
Een eerste zachte klank.
Nog bijna onhoorbaar.
En dan… haar stem.
Helder.
Open.
Alsof ze recht door alles heen zingt wat er in ons leeft.
Het raakt iets.
Een plek waar je misschien al lang niet meer bent geweest.
Ze neemt ons mee.
Zonder uitleg.
Zonder moeten.
Gewoon… door te zijn.
Hier te zijn.
We gaan zitten.
In het zand.
Of op de rotsen.
De zee op de achtergrond.
Altijd in beweging.
Altijd dragend.
En je beseft dat die er altijd is.
De zee.
Je kan hier altijd naar terugkeren.
De klanken komen vanzelf.
Eerst aarzelend.
Dan vrijer.
Een hand die een ritme vindt.
Een stem die zacht meezingt.
Iemand die gewoon luistert.
Misschien zingen we samen.
Misschien niet.
Misschien sluit iemand de ogen.
Of laat de wind gewoon door zich heen gaan.
Maar iets opent.
Iets verzacht.
Net zoals in het huis.
Met de kristallen.
Met de stilte.
Alsof de zee het overneemt.
Alsof alles even gedragen wordt.
En wanneer het stil wordt…
blijft er iets achter.
Geen woorden.
Geen uitleg.
Alleen een gevoel.
Van samen zijn.
Van gedragen worden.
Van even helemaal thuiskomen.
Misschien is dat wat Árbol is.
Niet één moment.
Maar alles samen.
De zee.
De natuur.
De stilte.
De kristallen.
De mensen.
En misschien…
is alles verbonden.
Blijf verbonden
Laat onderaan deze pagina je e-mailadres achter en ontvang verhalen, producten en inspiratie vol liefde.