We begonnen met een prachtige hike door de bergen. Door dennenbossen. Langs rotsen en stromend water. En onderweg voelde ik hoe alles zachter werd. Alsof de natuur iets van me overnam.

Ik heb dat nergens zo sterk als hier in Spanje. In Calpe. Misschien is het de energie van de bergen daar. Wie zal het zeggen. Maar het gebeurt daar elke keer opnieuw.

En canyoning… ja, dat gevoel is moeilijk uit te leggen. Alsof alles even stilvalt in je hoofd. Alsof je terug kan ademen.

Een intens gevoel van vrijheid.
Van leven.
Van de wereld even aankunnen.

Ook al klinkt dat misschien zweverig.

Maar canyoning is niet alleen mooi. Het raakt iets in je dat moeilijk te beschrijven is. Het maakt iets los.

Vandaag sprong ik van rotsen van 12 meter hoog.

En ik voelde zó veel angst.

Enkele dagen geleden tijdens coasteering deed ik het niet. Maar nu dus wel. Wil je dat blog lezen? Lees het dan hier.

De angst was er echt. Het moment dat je boven staat en naar beneden kijkt. Je lichaam dat bevriest. Je hoofd dat honderd redenen zoekt waarom je beter stopt.

Mijn benen trilden en ik moest even gaan zitten.

Hoe langer je daar blijft staan, hoe groter de twijfel wordt. Op een bepaald moment is het klikken. Of teruggaan.

Maar ik wist dat ik het wilde doen.

Ik moest alles uit mezelf halen om die sprong te maken.

En toch…
nog nooit voelde ik me zo levend.

Canyoning is niet alleen springen. Van rotsen. Of wandelen langs magisch mooie natuur. Het is zoveel meer. Even later gleden we langs een waterval van bijna 20 meter naar beneden. Ik rappelde langs een steile klif. Koud water dat door mijn wetsuit stroomde. Mijn hart dat bonkte in mijn keel.

Maar misschien is dat ook waarom het zo raakt. En de adem ontneemt.

Omdat je daar niet kan vluchten in gedachten. Je bent alleen bezig met: ademen, voelen, vertrouwen, springen.

Vier jaar geleden ontdekte ik canyoning voor het eerst. Tijdens een retreat voor vrouwelijke ondernemers. Dat gevoel is me altijd bijgebleven.

Ik heb vaak gedacht: ooit doe ik dit opnieuw.

En ergens dacht ik ook even: had ze dit nu maar kunnen zien.

Deze keer voelde alles nog intenser. Nog mooier. Alsof elke vezel van mijn lichaam voelde: verdomme, ik leef.

Kippenvel. Onvergetelijk.

Maar natuur opent niet alleen schoonheid. Soms ook herinneringen. Gemis. Liefde. Alles tegelijk.

En misschien vond ik dat nog het moeilijkste.

Een paar uur later zat ik beneden op een terras aan de zee in Calpe en voelde ik plots hoe moe ik eigenlijk was. Alsof alles even stilviel.

Vroeger dacht ik dat er dan iets mis was met mij. Dat ik te veel voelde. Te diep leefde.

Maar misschien word ik gewoon heel intens geraakt door het leven. Door natuur. Door beweging. Door liefde. Door verlies.

En misschien zit heling niet alleen in adrenaline of grote sprongen.

Maar ook in leren landen.
In zachtheid.
In rust toelaten wanneer alles stilvalt.

Misschien is dat uiteindelijk nog spannender dan springen van een rots van 12 meter hoog.