Maar vandaag ging alles om het tegenovergestelde.

Grenzen verleggen.
Vertrouwen.
Op de touwen.
Op jezelf.
Op je lichaam.

Als je 5, 10… 20 meter de diepte in rappelt.
Niet zien wat er komt.
Niet weten hoe diep je moet gaan.
Of waar je je voeten kan en moet zetten.
Vertrouwen dus op gevoel.
Op je lichaam.
Op jezelf.

Twee maanden geleden was ik hier ook.
Ik deed toen een hike met mijn beste vriendin in de Mascarat kloof.
Waanzinnig mooi. Adembenemend.
Ik was zo blij dat ik dat terug kon, hiken. Wandelen. 5 km.

Op het einde botsten we op een klif van 20 meter.
Het was het einde van onze weg. En we moesten terug draaien.

Tegen de rotsen hing een vrouw die naar beneden rappelde.
Op de video zie je ons daar staan en zeggen:

“och zot…”

Nooit gedacht dat ik twee maanden later…
die vrouw zou zijn.

Vandaag stond ik daar.
Bovenaan. En ik ging.

Met angst? Ja. Maar toch ging ik.

Zoveel grenzen verlegd vandaag.
Echt angst gevoeld.
En dan die pure overwinning
Als je beneden staat…
Naar boven kijkt…
En beseft: ik heb dit gedaan.

Misschien is dat ook wat Árbol is.

Terug leren luisteren naar jezelf.
Weten wanneer je je grenzen respecteert…
en wanneer je ze mag verleggen.

Rust vinden. Ook als je iets niet doet.
Trots zijn op jezelf. Vooral dan trots zijn op jezelf.
Als je iets wel doet maar nog meer.
Als je het niet doet.

Zien.
Voelen.
En leven met een open hart.

En magie…

Árbol is nog altijd magie voor mij.