Soms zijn het niet de grote dingen die ons dragen.
Maar de kleine, stille aanwezigheid van iets dat er gewoon is.
Enkele maanden geleden ging ik naar een spirituele beurs.
Eerlijk? Ik wist niet goed wat ik moest verwachten.
Maar ik werd omvergeblazen.
Niet door de workshops, of de handlezers.
De energiecoaches of de mensen die er rond liepen.
Maar door de kracht.
De energie.
En de schoonheid van kristallen.
En ja, hun magie die ik de afgelopen maanden heb gevoeld.
Alsof er iets in mij wakker werd.
Ik herkende het meteen.
Dat kleine meisje in mij…
Dat ooit al gefascineerd was door kristallen.
Ik had vroeger een kristallenboekje.
Foto’s van de stenen en hun betekenis.
En zelf had ik een paar kristallen.
Die ik dicht bij me hield en koesterde.
Zonder echt te begrijpen waarom.
Maar het gevoel… dat was er toen al.
Hun energie voelde ik toen al.
Op die beurs kocht ik drie kristallen:
bergkristal, amethist en rozenkwarts.
Niet toevallig, zo voelde het.
Enkele weken later ging ik naar een kristallenvrouw.
Samen met mijn beste vriendin en haar dochter.
Zij legde me de betekenis uit van elk kristal.
Hun boodschappen.
En de magie achter elk kristal.
Ze vertelde me over de driehoek.
Bergkristal. Rozenkwarts. Amethist.
Een combinatie die versterkt.
Die opent.
Die verzacht.
Maar vooral… die draagt.
Het kan vreemd klinken.
Maar ze hebben me geholpen om te blijven staan.
In een periode waarin alles wankelde.
Waarin ik mezelf soms kwijt was.
Waarin verdriet en gemis zo intens aanwezig waren.
Nee, ze hebben niets opgelost.
Maar ze waren er wel.
Op 1 mei, de dag dat ik aankwam in Calpe, liep ik over de dijk.
Ik was hier om het Árbol retreat in juli voor te bereiden…
Om even te ademen. Wat te werken.
En om rust te vinden…
Er was een klein artisanaal marktje.
En daar lagen ze weer.
Amethist. Bergkristal. Rozenkwarts.
Alsof ze me opnieuw vonden.
Of misschien… alsof het huis ze nodig had.
En ik hier in Calpe.
Ik nam ze mee. En nu hebben ze een plekje hier.
En dat voelt juist.
De voorbije maanden waren stil.
Ik had weinig ruimte voor mensen.
Behalve mijn ouders. Mijn beste vriendin.
De rest werd opgevangen door de natuur.
Door het hiken.
Door mijn kruiden.
En… door hen.
Deze drie stenen.
Het klinkt misschien wat vreemd. Of zweverig…
Misschien niet direct iets waar je over schrijft.
Elke avond legde ik de amethist op mijn buik.
De rozenkwarts op mijn hart.
En de bergkristal, de twee helften van de geode,
stonden beneden.
Op het hout.
Naast elkaar.
In rust.
Dragend.
Ik kon ze niet scheiden.
Ze hoorden daar samen.
De ene leunend tegen de andere.
Amethist en rozenkwarts lagen naast mij wanneer ik in slaap viel.
Op haar kant van het bed.
Op haar kussen.
En op een vreemde manier…
was ik nooit alleen.
Amethist brengt rust.
Stopt gedachten die blijven malen.
Rozenkwarts opent.
Zacht. Zonder te duwen.
Het is de steen van het hart.
Voor liefde. Voor zachtheid. Voor jezelf.
Bergkristal versterkt.
Wat er al is.
Het voelt als een rots voor me.
Een drager.
Deze 3, samen vormen ze iets…
een stille bedding.
Ze liggen nu in het huis.
Niet opvallend. Niet op de voorgrond.
Maar voelbaar.
Alsof ze iets extra brengen.
Een laag die je niet ziet, maar wel ervaart.
Een zachte ondersteuning in thuiskomen.
In rust.
In gewoon… zijn.
Je hoeft het niet te begrijpen.
Maar als je hier bent…
voel je het misschien.
Die subtiele zachtheid.
Dat kleine beetje extra rust.
Alsof het huis je opvangt.
Net iets meer dan je verwachtte.
Misschien is dat hun magie.
Niet groots.
Niet luid.
Maar stil.
Aanwezig.
En soms…
is dat precies wat we nodig hebben.
Soms zijn het dus niet de grote dingen die ons dragen. Of mensen.
Maar de kleine, stille aanwezigheid van iets dat er gewoon is.
Misschien is het dus niet toevallig.
Dat mijn appartement dat ik net verbouwd heb…
Amatista heet…
Misschien is alles verbonden.
Blijf verbonden
Laat onderaan deze pagina je e-mailadres achter en ontvang verhalen, producten en inspiratie vol liefde.