Soms zijn het niet de grote sprongen die het meeste zeggen.
Maar de momenten waarop je stopt.
Vandaag ging ik coasteering doen in Villajoyosa.
Langs de kustlijn, waar de rotsen en de zee elkaar raken.
Met een wetsuit, helm, hikeschoenen en handschoenen vertrok ik.
Ik wist totaal niet wat ik moest verwachten.
Je voelt het pas echt als je daar staat.
Bij coasteering beweeg je tussen land en water.
Je voeten in de zee.
Je handen op de rotsen.
Klimmen. Zoeken naar houvast. In de zee springen als je niet kan klimmen en dan iets verder terug het water uit.
Nooit gedacht dat dit zoveel met me zou doen.
Zelfs nu word ik er nog stil van.
Het was oogverblindend mooi.
De zee aan je voeten.
De rotsen in je handen.
De zon op je gezicht.
Het maakt alles zachter.
En toch… voelde ik ook spanning.
En angst.
Want er waren sprongen.
1 meter. 2. 3. 4.
En hoger. 6. 8. 12.
Ik was de enige vrouw in een groep Engelse mannen.
Zij lachten, sprongen, deden.
En ik stond daar… en voelde.
De keuze om te springen lag bij mij.
Vier jaar geleden had ik mezelf misschien gepusht.
Misschien had ik gesprongen omdat ik vond dat het moest.
Omdat ik dacht dat dat kracht was.
Vandaag niet.
Ik stopte bij 4 meter.
Niet omdat ik het niet kon.
Maar omdat iets in mij zei:
dit is genoeg.
De oude Ine zou doorgegaan zijn.
Op wilskracht.
Door angst heen.
Bewijzen dat het wél kon.
Niet willen onder doen.
Maar vandaag voelde anders.
Zachter.
Toen ik in het water lag en terug op de rotsen wilde klimmen, beukten de golven tegen de kust.
Dat moment blijft me bij. En zindert nog na.
Martin, de begeleider, lag naast me en zei:
“Als je terug op de rotsen wil klimmen, moet je niet vechten tegen de zee.
Soms beuken er meerdere golven na elkaar.
De zee heeft een ritme.
Wacht tot het rustiger wordt.
Voel dat ritme.
Laat je dragen.”
Laat je dragen.
Die woorden bleven. Ik voel ze nog altijd.
Want dat is het, toch?
Hoe vaak proberen we te forceren…
te duwen…
te klimmen terwijl de golven nog slaan?
Vandaag koos ik niet voor wilskracht.
Maar voor luisteren.
Voor zachtheid.
Ook bij de sprong van 4 meter gierde de adrenaline door mijn lijf.
Mijn hart sloeg soms een tel over.
Mijn hoofd twijfelde en ging alle kanten uit.
Mijn lichaam voelde alles en stond strak gespannen.
En toch sprong ik.
Niet verder. Of hoger.
Maar wel eerlijk.
En daar ben ik trots op.
Er waren ook momenten
waarop ik je miste.
Ik dacht: als jij hier naast me had gestaan…
had ik misschien verder gesprongen.
Dan was ik hoger gegaan.
Maar misschien is dat het juist.
Dat ik nu leer springen… zonder iemand naast me.
Op mijn manier.
In mijn ritme.
Vandaag was geen dag van grenzen verleggen.
Maar van grenzen respecteren.
En ergens voelt dat als een veel grotere sprong.
Misschien is dat wat ik wil meenemen naar het Árbol Retreat.
Niet hoe ver je springt.
Maar dat je durft voelen wat klopt.
Dat je leert wachten op het juiste moment.
Dat je niet vecht tegen de golven.
Maar dat je je laat dragen door de zee.
Árbol Retreat
Schrijf je in voor de Árbol Retreat van 6 tot 10 juli 2026.
Vijf dagen in het zonnige Calpe. Tussen zee, bergen en het ritme van lange zomerdagen.
Árbol Retreat
Schrijf je in voor het Árbol Retreat van 6 tot 10 juli 2026.
Vijf dagen in het zonnige Calpe. Tussen zee, bergen en het ritme van lange zomerdagen.
Blijf verbonden
Laat onderaan deze pagina je e-mailadres achter en ontvang verhalen, producten en inspiratie vol liefde.