Er kwam een punt waarop alles stilviel.

Vorig jaar in juli brak er iets.
Een relatie die intens was geweest,
kwam tot een einde.

En plots was het stil.

Na alles wat er geweest was,
bleef er vooral leegte over.

Maar ook… ruimte.

Iemand vroeg me die zomer:
“Waar gaat jouw hart sneller van kloppen?”

En dat bleef hangen.

Heel stilletjes begon ik terug te voelen.

Niet groots.
Niet ineens alles anders.

Maar vooral kleine dingen.

Ik startte met een herboristenopleiding.

Iets wat me al aantrok van toen ik klein was.

Kruiden.
Oliën.
Hout.
Schrijven.

Dingen die er altijd al waren,
maar die ik ergens onderweg was kwijtgeraakt.

Tegelijk was er ook Árbol.

Het huis in Calpe,
dat net volledig verbouwd was.

Een proces dat allesbehalve rustig was.
Vanop afstand bouwen,
tussen alles wat er speelde in mijn leven.

Net na de verbouwing van mijn eigen huis in Brecht.

Altijd bezig.
Altijd werken.
Nooit echt rust.