Ik doe de gordijnen open.
Schuif de ramen open.
En kijk gewoon even naar buiten.
Naar de metershoge spar van de buren.
Ik vraag me af hoeveel honderden jaren hij daar al staat.
De bloemen staan al vol in bloei.
En binnen enkele weken is het uitzicht fenomenaal.
Tussen de twee huizen zie ik in de verte een streepje zee.
Het blauwgroene water glinstert in het zwembad.
De zon weerkaatst.
Duizend diamanten.
Ik moet even slikken.
Soms kan ik het niet geloven.
Dat ik hier zo hard voor heb gewerkt.
En hier nu sta.
Dat dromen uitkomen.
Maar ook…
de herinneringen aan wat of wie je hebt moeten achterlaten.
Of aan wie zelf vertrok.
Ik start de dag met yoga.
Of manna.
Soms gewoon even stretchen.
Of een meer energieke tabata.
Buikspieren. Planken.
Het Árbol-groene yogamatje onder me.
Alsof het gewoon deel is van het decor.
Soms ga ik joggen of wandelen.
Richting de haven.
Tussen oud en nieuw Calpe.
Ik loop langs de visrestaurants
en zo het oude stuk in.
Maar mijn lievelingsplek?
Het kleine kiezelstrand tussen oud en nieuw Calpe.
Een plek die niet iedereen kent.
’s Morgens zit ik daar meestal alleen.
Pas rond tien of elf uur komen er meer wandelaars.
Locals.
Zij die weten waar je moet zijn
voor rust en magie.
Ik ga zitten.
De kiezels rond mijn voeten.
Het helderblauwgroene water.
Bijna tropisch.
Zitten.
Gewoon.
Zonder iets te moeten.
Complete rust.
Soms mijmeren.
Soms herinneringen.
Soms een traan.
Maar meestal…
een magisch gevoel.
Het uitzicht is onbetaalbaar.
En echt een aanrader.
Soms loop ik helemaal tot het einde van de dijk.
Links de Ifach.
Kolossaal.
Alsof hij uit het water reist.
Rechts eenzame vissers.
Ik blijf daar soms gewoon even staan.
Naast de Ifach.
Een plek die altijd als thuis voelt.
En tegelijk zoveel kracht geeft.
Ik loop terug.
Mijn strand voorbij.
Terug de dijk op.
Ik passeer Il Bocca al Lupo.
Eén van mijn favoriete plekjes.
Misschien wel de meest romantische Italiaan ooit.
Vooral in de zomer.
Onder die boom met duizenden lichtjes.
Misschien is het geen olijfboom.
Maar dat maakt niet uit.
Hij is gewoon… magisch mooi.
Dat, samen met je liefde.
Meer heb je niet nodig.
De laatste kilometers zijn het zwaarst.
Maar het uitzicht aan Cala La Calalga,
vlakbij het huis,
maakt alles goed.
Ik neem een latte.
Plof in mijn favoriete stoel naast het zwembad.
Griekse yoghurt.
De lekkerste granola van het biowinkeltje aan de overkant.
Frambozen of blauwe bessen.
Afgewerkt met acacia- of bloemenhoning.
Ook van daar.
De zon op mijn gezicht.
Tegen de muur van het huis is het altijd warm.
Alsof de zon die plek elke dag opnieuw kiest.
Ik geloof graag dat ze dat speciaal voor mij doet.
Maar ik weet dat ze dat voor iedereen doet.
Mijn voeten in het water.
Winter.
Zomer.
Herfst.
Lente.
Soms warm.
Soms ijskoud tot in je botten.
Maar altijd…
energie die weer begint te stromen.
Het is weer een dag in Árbol.
En wat ben ik daar dankbaar voor.
Hier moet ik niets.
Ik zit gewoon.
Niemand die iets vraagt.
Ook ikzelf niet.
Blijf verbonden
Laat onderaan deze pagina je e-mailadres achter en ontvang verhalen, producten en inspiratie vol liefde.