Soms zie je op foto’s alleen het uitzicht. Al het mooie.
De bergen.
De zon.
De rust.
Maar wat je niet ziet, is wat eraan voorafging.
Vier en een half jaar geleden begon iets wat veel langer duurde dan ik had gedacht. Een cyste. Ineens, op een vrijdagmorgen. Een cyste zo groot als een golfbal. Meerdere operaties. Maar nooit echt een volledig herstel. Van kwaad naar erger.
Ik ben altijd blijven doorgaan.
Werken. Naar Mexico op reis gaan terwijl de dokter en mijn familie het afraadde. Plannen blijven maken. Mijn huis in Brecht verbouwen. Een huis kopen in Calpe. En verbouwen. Een nieuwe technieker opleiden. Trainingen blijven geven. En service doen.
Maar fysiek had ik elke dag pijn
Lang rechtstaan deed pijn.
Lang wandelen deed pijn.
Joggen en tennissen was onmogelijk. Eigenlijk kon ik fysiek niets meer. Maar ik gaf niet toe. Ik bleef doorgaan. Op wilskracht.
Wat me misschien nog het meeste raakte was dat ik niet meer vrij kon bewegen.
Niet meer gewoon mijn lichaam kunnen gebruiken zoals ik gewend was, was soms zenuwslopend. En mentaal veel zwaarder dan ik toen durfde toegeven.
Ik hou van sporten.
Van wandelen.
Van mezelf uitdagen.
En plots moest ik elke dag rekening houden met iets dat niet wegging.
Pijn. Het was er elke dag. Bij alles wat ik deed.
Ik liep van dokter naar dokter, osteopaten, accupunctuur, ozontherapie… You name it.
Ook intimiteit was lastig.
En dat is iets waar je weinig over spreekt. Maar wat wel weegt.
Ik heb zo vaak frustratie gevoeld.
En soms verdriet.
Omdat mijn lichaam niet meewerkte.
Altijd maar doorgaan
Ik heb nooit echt gerust. Om verschillende redenen. Te veel om op te noemen. Omdat ik dacht dat ik moest blijven staan. Omdat het mijn vlucht was. Mijn comfortzone. Bezig blijven. Niet stilstaan. Beter gewoon doorgaan.
Ik bleef plannen maken.
Bleef werken.
Bleef zorgen.
Bleef sterk zijn.
Misschien ook omdat stilvallen te confronterend was.
En ergens lag er altijd een stuk van die pijn onder alles wat ik deed.
Een breuk en een lichaam dat niet meer wilde
En dan was er zij en ik. We probeerden.
We hielden vast. We lieten los. En dan terug vast. We wilden samen maar kwamen nooit tot een thuis samen.
En toen het uiteindelijk brak, voelde ik hoe moe ik eigenlijk was.
Niet alleen emotioneel.
Maar fysiek.
Alles kwam samen.
De pijn.
Het loslaten.
De twijfel.
Het alleen verder moeten.
En toch… bleef ik bewegen.
Op mijn tempo. Met beperkingen. Maar vooruit. Niet lopen, wel wandelen.
Eerst kruipen, dan lopen.
Want nee, echt volledig stilstaan is nog altijd niet aan mij besteed.
En dan… de bergen
Het is eigenlijk pas sinds enkele maanden dat ik voel:
de pijn vermindert. Niet volledig, maar wel veel minder.
Ik kan weer langer wandelen.
Ik kan weer joggen. Geen 8 km aan een stuk. Maar wel in intervallen.
Ik kan weer voelen dat mijn lichaam meedraagt in plaats van tegenwerkt.
En dat is iets waar ik de laatste 4 jaar alleen maar van kon dromen.
In december 2025 ontdekte ik de Olta vallei in Calpe. Het stond al anderhalf jaar op mijn bucketlist. Maar door alles kwam ik er gewoon nooit aan toe.
De hike in de Olta vallei was niet zomaar een wandeling. Ik deed 10 km, rotsen op en af, door bossen, tussen bergen en ravijnen. Adembenemend mooi. Ik voelde me terug Ine.
Het was een overwinning.
Niet groot en luid.
Maar echt. Terug naar mezelf.
Heb je dat ook soms? Het gevoel van jezelf helemaal kwijt te zijn?
Niet meer weten wie je bent? Of waar je naar toe moet of wil?
Twee weken geleden liep ik door de Mascarat kloof. Een hike van vijf kilometer. Vertrokken aan de haven van Mascarat. Magisch mooie uitzichten over de baai van Altea. Het mooiste azuurblauwe water. En dan eindigen tussen de metershoge rotsen en kliffen van de Mascarat kloof.
En ergens onderweg dacht ik: ik kan dit weer.
Mijn gedachten stopten. En alles werd heel even stil.
Niet omdat mijn leven perfect is.
Maar omdat mijn lichaam eindelijk niet meer schreeuwt.
Wat hiken voor mij doet
Hiken verzet mijn hoofd.
Maar vooral: het brengt me terug in mijn lijf.
Stap per stap.
Adem per adem.
Er was terug kracht.
Niet de “ik kan alles alleen”-kracht.
Maar veel rustiger.
Weten wat pijn is.
Maar toch opnieuw kunnen bewegen.
Dat gevoel is onbetaalbaar.
Calpe is voor mij geen vakantieplek
Het huis hier is nooit alleen een investering geweest.
Het was een plek waar ik mocht herstellen. Wat ik nog steeds doe. Het is een plek waar ik soms naartoe vlucht. Het is een plek waar ik alles even kan achterlaten. Het is mijn rustpunt. Mijn startpunt naar de mooiste wandelingen en hikes.
Het is mijn thuis.
Waar ik tussen de bergen kon voelen:
ik kom hier terug tot mezelf.
Er zijn hier zóveel plekken om te wandelen.
De Olta vallei.
De Mascarat kloof.
De Peñón de Ifach. De Sierra de Bernia. De Morro de Toix. Het zijn paden waar je niemand tegenkomt. Alleen jezelf.
Elke keer neem ik iets mee terug.
Rust.
Helderheid.
Kracht.
Wat ik vandaag voel
Ik ben dankbaar dat mijn lichaam weer meewerkt.
Dat ik weer kan bewegen.
Dat ik weer kan lopen.
Dat ik een berg kan beklimmen.
Dat ik niet meer elke dag rekening moet houden met pijn.
En misschien is dat wat hiken en de bergen mij hebben geleerd.
Dat vrijheid soms begint in iets heel eenvoudigs.
Gewoon kunnen stappen.
Zonder pijn.
Zonder weerstand.
Als jij voelt dat je hoofd te vol zit, dat emoties je te veel worden, ga wandelen.
Niet om te ontsnappen.
Maar om te voelen wat er nog wél kan.
Dat is wat ik doe.
🤍
Ine
Blijf verbonden
Laat onderaan deze pagina je e-mailadres achter en ontvang verhalen, producten en inspiratie vol liefde.